Δυο αδέλφια μια καρδιά!

Check out my other blog!

Total Pageviews


Δύο χρόνια διακοπές του Ιούλιου Βερν

Ο κος Βρωμύλος

Wednesday, November 18, 2026

Δημήτρης Αδάμης: «Δεν είναι αυτά που φοβάμαι. Είναι αυτά που ελπίζω»


Πόσο εύκολο είναι να κρατήσεις ζωντανή την ελπίδα μέσα σε έναν κόσμο σκληρό; Τι μπορεί να μας θυμίσει σήμερα η ιστορία ενός παιδιού που αγωνίζεται να παραμείνει ακέραιο απέναντι στην αδικία και την εκμετάλλευση; Με αφορμή τη θεατρική παράσταση «Όλιβερ Τουίστ», ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αδάμης μιλά για τη διαχρονική δύναμη του έργου του Ντίκενς, την ευθύνη των ενηλίκων απέναντι στα παιδιά και τη μαγεία του θεάτρου ως τόπου συνάντησης, συγκίνησης και αφύπνισης. Γιατί, όπως χαρακτηριστικά λέει, αυτό που τον εκπλήσσει στον Όλιβερ είναι «η πιθανότητα, η δυνατότητα της διεξόδου. Η πραγματικότητα του φωτός».

Αποκλειστική συνέντευξη του σκηνοθέτη Δημήτρη Αδάμη στο Fairytales και τον δημοσιογράφο Νίκο Κολίτση

Μια οικογενειακή παράσταση έχει μια ιδιαιτερότητα: το παιδί και ο γονιός-κηδεμόνας μπορεί να κάθονται δίπλα δίπλα, αλλά να παρακολουθούν δύο διαφορετικές ιστορίες. Τι θα θέλατε να ανακαλύψει το παιδί στον Όλιβερ και τι θα θέλατε να αναγνωρίσει στον εαυτό του ο ενήλικας;

Το γεγονός πως μια παράσταση απευθύνεται σε διαφορετικές γενιές από μόνο του κάνει τη δραματουργική προσέγγιση πάντα απαιτητική. Θα ήθελα τα παιδιά να δουν στον Όλιβερ μια προσπάθεια να μείνει ακέραιος σε έναν κόσμο σκληρό, με αρνητικές επιρροές. Να δουν στον Όλιβερ πως αξίζει η μάχη για το καλό. 

Ο ενήλικας θα ήθελα να θυμηθεί την ευθύνη που έχει για φροντίδα, για κατανόηση. Θα ήθελα να αναγνωρίσει πως τα παιδιά περιμένουν μια καλλιέργεια εμπιστοσύνης, πως η τρυφερότητα δεν είναι αυτονόητη, αλλά την αντλούμε κάθε φορά από την καρδιά μας καινούρια. 

Ο Ντίκενς έγραψε για παιδιά που αναγκάζονται να μεγαλώσουν πριν από την ώρα τους. Στη δική σας σκηνοθετική ματιά, τι είναι πιο σκληρό: η παιδική αθωότητα που χάνεται ή η ενηλικίωση που επιβάλλεται;

Στην παράσταση, αυτό που αντιλαμβάνομαι ως το κυρίαρχο σκληρό, είναι η αίσθηση πως οι ευκαιρίες είναι εύκολο να χαθούν, οι δρόμοι να κλείσουν. Η ενηλικίωση θα μπορούσε να είναι ένα πέρασμα, ένα σκαλοπάτι, αλλά στο έργο του Ντίκενς την βλέπουμε ως πρόωρη συνειδητοποίηση της αδικίας και της απομόνωσης. Σκεπάζει τη ζωή ολόκληρη. 

Η παιδική αθωότητα δε χάνεται, αλλά υπάρχουν στην παράσταση διέξοδοι και σημεία από όπου βρίσκει χαραμάδες να αντισταθεί και να γίνει παρούσα, μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις και την αγάπη. 

Εισιτήρια εδώ!

Σε μια εποχή όπου τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε έναν καταιγισμό ψηφιακών εικόνων και γρήγορων ερεθισμάτων, τι μπορεί να τους προσφέρει η ζωντανή θεατρική εμπειρία που δεν μπορούν να τους προσφέρουν οι οθόνες; Μπορεί η κοινή θέαση μιας παράστασης να γίνει αφορμή για μια συζήτηση που διαφορετικά δεν θα γινόταν ποτέ μέσα στην οικογένεια;

Σαφέστατα και ευελπιστώ πως η θέαση μιας παράστασης γίνεται αφορμή για άνοιγμα συζητήσεων σε οικογενειακές στιγμές, ακόμα κι όταν έχει παρέλθει και χρόνος αρκετός. Το σημαντικό είναι να καταφέρνουν οι ενήλικες να βλέπουν θέατρο μαζί με τα παιδιά τους. 

Ας αντιμετωπίζεται και ως κοινός χρόνος  διασκέδασης, αλλά και ως ένας φαντασιακός τόπος συνάντησης για όσα πολλές φορές δεν μπορούμε να πούμε ή θέλουμε να κατανοήσουμε πιο βαθιά.

Αν ο Φάγκιν και ο κόσμος του Ντίκενς μεταφερόταν στη σημερινή εποχή, πώς θα έμοιαζε η εκμετάλλευση των παιδιών; Θα ήταν άραγε τόσο εύκολο να την αναγνωρίσουμε;

Νομίζω πως όλοι βρίσκουμε αναλογίες στο σήμερα. Υπάρχουν αναγνωρίσιμες κοινότητες στην κοινωνία μας, γύρω μας, που εξαιτίας ξένων προς εμάς αξιών αφενός ή εξαιτίας συνθηκών που καταπατούν τα δικαιώματα των παιδιών αφετέρου, εκμεταλλεύονται ποικιλοτρόπως τα παιδιά. Αλλά ακόμα κι όταν η εκμετάλλευση δεν είναι φανερή, φοβάμαι πως υποβόσκουν μορφές κακοποίησης, απομόνωσης και βίαιων συμπεριφορών που συγκλονίζουν τις ζωές μας καθημερινά. 



Στο θέατρο, το σκοτάδι μπορεί να είναι κυριολεκτικό αλλά και βαθιά κοινωνικό. Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στη σκληρότητα της ιστορίας του Όλιβερ και στην ανάγκη να διατηρήσετε ζωντανή την ελπίδα;

Πρόκειται για μια ευαίσθητη ισορροπία. Είναι όμως κι ένας βασικός άξονας της  παράστασης, γιατί κάθε σκηνή έχει μια δόση σκληρότητας και μια δόση ελπίδας ταυτόχρονα. Η ελπίδα στην παράσταση είναι η ανάσα που περιμένουμε, την έχουμε ανάγκη, γιατί ακριβώς υπάρχει το βάρος της σκληρότητας. Είναι μια ισορροπία που επιδίωξα να διαφαίνεται στο εικαστικό στοιχείο της παράστασης με τα κοντινά και μακρινά πλάνα, με το χαμηλό και το ψηλό επίπεδο στη σκηνή, να διαφαίνεται στους φωτισμούς με τις σκιάσεις και τους ιριδισμούς, να διαφαίνεται στη μουσική και στα τραγούδια που είναι άλλοτε γρήγορη και τραχιά ρυθμικά κι άλλοτε μελωδική. 

Τι μπορεί να καταφέρει η θεατρική σκηνή που δεν μπορούν οι ειδήσεις και οι εικόνες της καθημερινότητας; Μπορεί το θέατρο να μας κάνει να νιώσουμε ξανά κάτι για μια αδικία που έχουμε συνηθίσει να προσπερνάμε;

Καθώς στο θέατρο τα παιδιά μπαίνουν μέσα στην ιστορία, γίνονται αυτομάτως μάρτυρες αυτού που συμβαίνει. Αυτό που συμβαίνει η θεατρική σκηνή το μεγενθύνει, το φέρνει μπροστά. Ολοζώντανο. Τα παιδιά ταυτίζονται με τους ήρωες, κοινωνούν το γεγονός. Στη σκηνή το γεγονός συμβαίνει ρεαλιστικά και συμβολικά. Ίσως καταφέρνει έτσι η σκηνή, όπως και οι μύθοι, τα παραμύθια, να ξυπνά αναμνήσεις, τραύματα, να αφυπνίζει την προσοχή μας στο δίκαιο και το άδικο. 

Ο Ντίκενς περιγράφει έναν κόσμο όπου οι πιο αδύναμοι πληρώνουν το τίμημα της αδιαφορίας των ισχυρών. Πόσο μακριά βρίσκεται, κατά τη γνώμη σας, αυτός ο κόσμος από τη σημερινή πραγματικότητα; Μήπως αλλάξαμε τις λέξεις, αλλά όχι τους μηχανισμούς της εκμετάλλευσης;

Όχι, φοβάμαι, πολύ μακριά. Έχουν σήμερα τα παιδιά του κόσμου τις ίδιες ευκαιρίες παντού;  Δεν ανοίγει όλο και περισσότερο η ψαλίδα της ανισότητας; Δε διαμαρτύρονται οι νέοι όλου του κόσμου για την ελλιπή παιδεία; Δεν κρέμεται η απειλή των πολέμων πάνω από τις ζωές τόσων παιδιών σε όλο τον κόσμο; Άλλαξαν οι λέξεις, μπορεί. Αλλά το περιεχόμενο, το νόημα, παραμένει σκληρό. 

Διαφήμιση

«Δυο αδέρφια, μια καρδιά» – ένα νέο παιδικό τραγούδι αφιερωμένο στον Λεονάρδο και τον Ερμύλο.

Η συγγραφέας και δημιουργός παιδικών ιστοριών Σοφιάννα παρουσιάζει το νέο της τραγούδι-Video Clip «Δυο αδέρφια, μια καρδιά», μια φωτεινή, τρυφερή και γεμάτη φαντασία μουσική αφιέρωση στους δύο γιους της, τον Λεονάρδο και τον Ερμύλο.

Στο θέατρο για παιδιά και οικογένειες υπάρχει συχνά η προσδοκία να προσφέρουμε ένα αισιόδοξο τέλος. Πιστεύετε ότι η ελπίδα πρέπει να χαρίζεται στον θεατή ή να κερδίζεται μέσα από τη σύγκρουση με τη σκληρή πραγματικότητα;

Είναι θέμα απόφασης κάθε φορά του δραματουργού ή του σκηνοθέτη. Είναι και θέμα αισθητικής και επιλογής στάσης ζωής. Όπως και να έχει, η αισιοδοξία εμπεριέχει, κατ’ εμέ, έτσι κι αλλιώς σύγκρουση. Αλλιώς δεν έχεις, γιατί να την περιμένεις;

Όταν σκηνοθετείτε ένα κλασικό έργο, ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση: να μείνετε πιστός στον κόσμο του συγγραφέα ή να ανακαλύψετε εκείνο το στοιχείο που θα κάνει το έργο να συνομιλήσει με το σήμερα; Υπήρξε κάτι στον Όλιβερ Τουίστ που σας εξέπληξε προσωπικά;

Το στοίχημα ξεκινά για μένα, πριν ξεκινήσω τη σκηνοθεσία. Ξεκινά από τη στιγμή που το ίδιο τα πρωτότυπο κλασικό έργο με έλκει. Τη στιγμή που το συναντώ. Για μένα το ότι συντελείται αυτή τη συνάντηση με δεσμεύει ήδη σε μια βαθιά πίστη στην ιδέα του συγγραφέα. Τον πιστεύω, επιθυμώ να μείνω πιστός και γι’ αυτό μπαίνω στο ταξίδι. 

Όταν λέω πιστεύω, εννοώ πως αναγνωρίζω και τα σημεία επαφής με το σήμερα το δικό μου και το σήμερα των παιδιών. Μέσα μου ήδη το παρελθόν του έργου συνομιλεί με το δικό μας παρόν. 

Στο έργο του Ντίκενς με εξέπληξε αυτό που με εκπλήσσει και στην καθημερινότητά μου. Η πιθανότητα, η δυνατότητα της διεξόδου. Η πραγματικότητα του φωτός. 

Αν ο Όλιβερ έβγαινε από τη σκηνή και καθόταν ανάμεσα στους θεατές, δίπλα σε ένα παιδί και στον γονιό του, ποια ερώτηση θα θέλατε να τους κάνει; Ποια απάντηση θα φοβόσασταν περισσότερο ότι θα άκουγε;

Όλιβερ: «Φιλαράκι, έρχεσαι μαζί μου;»

Παιδί: «Φύγαμε»

Δεν είναι όμως αυτά που φοβάμαι. Είναι αυτά που ελπίζω. 


Νικος Κολίτσης 

(Αρχισυντάκτης)

          Απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής 

(Τμήμα Φιλολογίας-ΑΠΘ), 

με μεταπτυχιακό στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. 

Αριστούχος Δημοσιογραφίας, με σπουδές Φωτογραφίας. 

Συγγραφέας, κριτικός θεάτρου (για παιδιά & ενήλικες), κινηματογράφου  & λογοτεχνίας, με συνεργασίες με έντυπο-ηλεκτρονικό τύπο πανελλαδικά.

Διαβάστε επίσης: Αθανάσιος Δαββέτας: "Περισσότερο δυσεύρετη και υποτιμημένη είναι σήμερα η τιμή". Αποκλειστική συνέντευξη του συγγραφέα στο Fairytales και τον δημοσιογράφο Νίκο Κολίτση 

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.


Follow me on Social Media


Send us your CV: fairytalesbysofianna@gmail.com

Subscribe to our mailing list

* indicates required